دانشگاه گیلانادب پژوهی1735-802772520140401A Thematic Criticism of “Setting” in Golshiri’s Shāzde Ehtejābفضای داستان شازدهاحتجاب از منظر نقد مضمونی931464FAمحمدعلیخزانه دارلومعصومهحامی دوستJournal Article19700101An attempt to discover the origin of the author’s perceptions and imaginations and their major orientations, is among the achievements of Thematic Criticism. Georges Poulet, the Belgian critic, tries to describe the setting of the stories through searching for the images, forms, movements and other elements involved in the their verbal and pictorial networks. This article adopts the same method to explain the setting of Shāzde Ehtejāb, by Golshiri. The narrator of the story, through associating the past, understands each character and event out of their general context and thus does not come to a coherent whole. Each of these isolated images is, in fact, a degenerated representation of the past in the narrator’s mind.کشف مرکز و منشأ تصویرها و جهتگیریهای اصلی تخیل و آگاهی نویسنده، از دستاوردهای اصلی نقد مضمونی است. ژرژ پوله برای دستیابی به آگاهی آغازین نویسنده، از خلال تصاویر، رنگها، بعضی اشکال، حرکتها و عناصر دیگری که در قالب شبکههای کلامی و تصویری در اثر ظاهر میشوند، فضای حاکم بر آثار ادبی را شرح میدهد. در این مقاله با استفاده از روش پوله، شازدهاحتجاب اثر هوشنگ گلشیری را بررسی میکنیم و با جستجوی مضامین تکرارشوندهای چون اشیا، اشخاص، مکانها، بوها و صداها، بهمثابه تصویرهایی برآمده از ناخودآگاه راوی، فضای این اثر را شرح میدهیم. در این داستان، ذهن راوی با نگاهی به گذشته، اشخاص و اشیا را از طریق قابهایی مجزا از هم درک میکند که در ارتباط با هم معنا مییابند و تلاش راوی برای بازسازی آنها به صورت یک کل منسجم، نتیجهای در بر ندارد. درحقیقت تصاویر تکهتکه از جهان، بازتابی از گذشتۀ رو به اضمحلالی است که در آگاهی راوی حضور دارد.https://adab.guilan.ac.ir/article_464_a328b7ecdc570ac3167f0443d1b8d94e.pdfدانشگاه گیلانادب پژوهی1735-802772520140401Autocideography: Features and Functionsخودمرگنامه: ویژگیها و کارکردها3358465FAلیلارضاییعباسجاهدجاهJournal Article19700101Autocideography or post-death self report is an unconventional way of narration which might proceed, either in parallel or in the direction of authobiography. This narration, as the one that reveals the after-death words of a narrator, benefits from the unique privilege of the simultaneous intradiegetic and extradiegictic narrating of the events. The present article, after introducing autocideography, its features and functions, makes use of this method to analyze three Persian short stories. The research concludes that, the three stories, are incapable of applying this method appropriately and thus can’t be classified as typical examples of autocideography.خودمرگنامه شیوهای نامعمول از روایت است که در برابر یا در امتداد خودزندگینامه قرار میگیرد. خودمرگنامه، روایت یک راوی مُرده از مرگ و پس از مرگ خویش است که اغلب دربرگیرندۀ بخشهایی از زندگی وی نیز هست. این نوع روایت، ویژگیها و قابلیتهای معنایی منحصربهفردی دارد و از نوعی راوی متفاوت با قابلیتهایی ویژه و کارکرد همزمان درونداستانی و برونداستانی بهره میبرد. در این مقاله ابتدا به بررسی خودمرگنامه و معرفی ویژگیها و کارکردهای آن پرداخته شده و سپس سه داستان کوتاه فارسی که به شیوۀ خودمرگنامه نوشته شدهاند، تحلیل و بررسی شدهاست. نتیجۀ این پژوهش نشان میدهد که علیرغم توانمندیهای معنایی این شیوة روایی، در داستانهای بررسیشده بهرۀ چندانی از کارکردهای خودمرگنامه و بهویژه راوی متفاوت آن گرفته نشدهاست.https://adab.guilan.ac.ir/article_465_b1fbfe301777724a7bd1b51cceb83e11.pdfدانشگاه گیلانادب پژوهی1735-802772520140401A Semio-Semantic Analysis of the Poem “Rain”تحلیل نشانه معناشناختی شعرِ «باران»5989466FAحمیدرضاشعیریعصمتاسماعیلیابراهیمکنعانیJournal Article19700101Semio-Semantics is the outcome of the interrelation between Structural and Post-structural linguistics. This approach believes that formation of meaning is a very complicated process in which many semantic factors are involved: the discursive actant incessantly reviews the semantic boundaries and creates a dynamic, multifaceted system of signs which is the result of the adjusting the emotions, perception and cognition. This article examines the sensual-perceptual process, and the aesthetic mechanism of the poem “Rain” by Golchin Gilāni and concludes that “rain”, as a mediator sign, through the formation an sensual-perceptive relation, creates a process that isolates the poet from his “I”, integrates it with transcendental “I” and thus attains the “secret of immortality” and “ideal being”.نشانه- معناشناسی گفتمانی، برآیند نشانهشناسی ساختگرا و پساساختگراست. این دیدگاه، جریان تولید معنا را تابع فرایند پیچیدهای میداند که عوامل نشانه- معنایی بسیاری در آن دخیلاند. کنشگر گفتمانی پیوسته مرزهای معنایی را بازنگری میکند و معنا از زاویۀ دید او آفریده میشود و در رابطۀ تطبیقی بین احساس، ادراک و شناخت، نشانه- معناها، به گونههای سیال، متکثر و تنشی تبدیل میشوند. در این مقاله نحوۀ شکلگیری فرایند حسّی- ادراکی و زیباییشناختی گفتمان ادبی شعر «باران»، سرودۀ گلچین گیلانی، بررسی میشود و نشان میدهد که چگونه باران بهعنوان نشانۀ واسطهای از طریق رابطۀ حسی- ادراکی و زیباییشناختی، سبب شکلگیری فرایندی میشود که «منِ» شخصی شاعر را در گسست با خود قرار میدهد. نتیجۀ این جدایی، عبور از مرزهای «منِ» شخصی و پیوند با «منِ» استعلایی و دستیابی به «راز جاودانگی» و «هستی آرمانی» است.https://adab.guilan.ac.ir/article_466_ca17eca519790db3df09f1f750e109e1.pdfدانشگاه گیلانادب پژوهی1735-802772520140401The Narrative Structure of Tales in Mathnavi of Mowlaviساخت روایی قصه در مثنوی91111467FAبهروزمهدی زاده فردJournal Article19700101The general pattern of narrative structure in Mathnavi’s tales is simple. To understand the falling and rising of the stories and also their stasis and duration, it is enough to distinguish the narrating from denarrating lines. Besides, realization of the frame-stories leads the reader to a deeper understanding of the distinction between narration and denarration. This article, while explaining the narrative pattern in Mathnavi, studies its two features of artificiality and recurrence. Artificiality denotes that the characters and actions strongly depend on the prescriptive conventions of author or omniscient narrator. The research concludes that the tales of Mathnavi show an interest to various intertexts and thus make the existence of recurrence tangible and natural.نمودار کلّی ساختار روایت در قصههای مثنوی تابع پیرنگی ساده و بیپیچش است؛ دریافت فراز و فرود و کشش و ایستایی قصه در مثنوی مستلزم توجه به این نکته است که ابیات روایی و روایتگریز از هم تشخیص داده شود. گذشته از این، فهم روایت توبرتویی (داستان در داستان) در مثنوی، به رهیافت عمیقتری از تشخیص حد و مرز روایت و روایتگریزی منتهی میشود. در این مقاله ضمن توضیح و ترسیم پیرنگ روایت در مثنوی، دو ویژگی تصنّع و تکرار (چندبارگی) نیز تشریح و تحلیل شدهاست. تصنّع در روایت به این معناست که شخصیتها و کنشهای داستانی بهشدت سرسپردة موازین موعظهمدار نویسنده یا راوی دانای کل باشند؛ به این ترتیب، تلقی مخاطب از فرایند کلی قصه نیز میتواند با نوعی دلزدگی نسبی همراه باشد. همچنین با توجه به ظرفیت بینامتنی مثنوی و توجه آن به کلیشههای قصهپردازی پیش از خود، ویژگی تکرار در رگههای پیدا و پنهان روایت قصههای مثنوی محسوس و قابل باور است.https://adab.guilan.ac.ir/article_467_2cdd7b352c581eba91027a29e43eaa8c.pdfدانشگاه گیلانادب پژوهی1735-802772520140401Mowlavi and Mantegh-o-tteyr of Khāghāniمولوی و منطقالطیر خاقانی113134468FAمهدینیکمنشJournal Article19700101Mantegh-o-tteyr ( Philosophy of Birds) is a term based on the Quranic knowledge which has been interpreted both esoterically and exoterically. The former has been the source of many texts on the voyage of Birds, of which the most well-known is Mantegh-o-tteyr by Attār that is the story of detachment from material life and starting a journey in search of spiritual life. Mowlavi, among others, has recurrently referred to this expression by contrasting Mantegh-o-tteyr of Khāghāni and Mantegh-o-tteyr of Soleymāni. The first denomination is said to have an ironic connotation to a qaside by Khāghāni, but this interpretation is rejected in the present article based on the reasoning that Mantegh-o-tteyr of Soleymāni is associated with the language of Solomon (The Perfect Man) as the language of the Holymen, while Mantegh-o-tteyr of Khāghāni displays an exoteric understanding of this mystical language.منطقالطیر تعبیری است برگرفته از قرآن که از آن هم در معنای ظاهری (زبان مرغان) و هم در معنای باطنی (زبانی رمزی میان خداوند و انبیا/ اولیا) تعبیر و تفسیر کردهاند. این تعبیر، دستمایة آفرینش رساﻠﺔالطیرها و بهویژه منظومة منطقالطیر عطار شدهاست که به شرح معنوی سفر ارواح از غربتکدة غربی خاک، به ســوی اصل شرقی افلاک پرداختهاند. افزون بر کاربرد فراوان این ترکیب و مترادفات آن در شعر فارسی، مولانا نیز بارها از آن یاد کرده و ازجمله در پایان دفتر دوم مثنوی، از تعبیر «منطقالطیر خاقانی» در مقابلِ «منطقالطیر سلیمانی» استفاده کردهاست. عموم شارحان، این تعبیر را اشارهای طعنآمیز به قصیده منطقالطیر خاقانی دانستهاند. نگارنده ضمن ردّ این نگاه، منطقالطیر سلیمانی (منسوب به سلیمان = انسان کامل) را زبان ولی خدا میداند که با ارواح به فراخور درک و استعداد هر یک سخن میگوید و منطقالطیر خاقانی (منسوب به خاقان= پادشاهان دنیوی)، درک و دریافت عوام از این زبان رمزی به صورت صوتی ظاهری است.https://adab.guilan.ac.ir/article_468_66e2d525fdc2c2cdee2f9e80f345cef0.pdfدانشگاه گیلانادب پژوهی1735-802772520140401Causative Construction in Tātiبررسی ساخت سببی در زبان تاتی135160469FAمحمدراسخ مهندراحلهایزدی فرJournal Article19700101Being Causative/non-Causative is a kind of contrast in verbs that is reflected in the syntactic structures and changes their meanings. This article investigates the three different categories of Causative construction in Tāti and decides, based on the findings of Functional Linguistics, that being Causative/non-Causative is not a definite classification, but a continuum in which each verb finds its own place according to the agent of the event and its being intentional or unintentional.سببی بودن یکی از موارد تقابل افعال به شمار میرود که به تقابل میان افعال سببی، غیرسببی و ناگذرا اشاره دارد. این ساختها از حیث ظرفیت معنایی با یکدیگر متفاوتاند و این تفاوت در ساخت نحوی آنها بازتاب یافتهاست. در مقالۀ حاضر انواع ساخت سببی در زبان تاتی بررسی شده و در سه گروه کلی سببیهای تحلیلی، ساختواژی و واژگانی
تقسیمبندی شدهاند. در ادامه با استفاده از استدلالهای زبانشناسی نقشگرا نشان داده شده که سببی بودن یا نبودن در این زبان یک تقسیمبندی قطعی نیست، بلکه پیوستاری است که افعال براساس داشتن عاملِ به وجود آورندۀ رویداد و عمدی بودن عمل فعل، بر روی این پیوستار قرار میگیرند.https://adab.guilan.ac.ir/article_469_dec080ffa032ec4c17b27daea2e1b7d3.pdfدانشگاه گیلانادب پژوهی1735-802772520140401Does Any Affirmative Sentence Have a Negative Correspondent?آیا هر جملۀ مثبت فارسی یک نظیر منفی دارد؟161177470FAبلقیسروشنشهلاباقریJournal Article19700101Considering the fact that the negative form of verbs normally is made by adding a negative element, this article tries to find out whether this element is the only sign of negating the sentences, and if any affirmative sentence has necessarily a negative correspondent. In this research, through adopting a descriptive-analytical method and based on the ideas of the two functionalists named Givon and Miestamo, the negative forms of some affirmative sentences will be studied. Since the affirmative and negative sentences have different presuppositions, contexts, and discourses, it is not always enough to make negatives just by adding a negative element, and also the act of making the sentence negative might cause some other changes to the sentence. Moreover, it can be said that in Farsi, it is not always possible for an affirmative sentence to have a negative form.با توجه به اینکه میتوان به هر فعل مثبتی عنصر منفیساز افزود و آن را منفی کرد، در این نوشته این پرسش مطرح شدهاست که آیا منفی کردن جمله، تنها با افزودن نشانۀ نفی به فعل آن است و آیا هر جملۀ مثبت، یک نظیر منفی نیز دارد؟ در این بررسی، صورت منفی چند جملۀ فارسی با رویکردی نقشگرا، براساس نظر گیون و میستامو، دو تن از نظریهپردازان زبانشناسی نقشگرا، مطالعه میشود و روش کار تحلیلی- توصیفی است. از آنجاکه جمله-های مثبت و منفی، بافت گفتمان و پیشانگارههای متفاوتی دارند و افزودن عنصر منفیساز به فعلِ جملۀ مثبت، تمام یا بخشی از معنای آن را تحت تأثیر قرار میدهد، در مواردی تنها منفی کردن فعل کافی نیست و منفیسازی جمله با تغییرات ثانویهای همراه است. همچنین در زبان فارسی همیشه چنین نیست که هر جملۀ مثبت یک قرینۀ منفی نیز داشته باشد.https://adab.guilan.ac.ir/article_470_cdc0cbbed0a1e1f8e231d5b20cdb124e.pdf