دانشگاه گیلانادب پژوهی1735-802751820120701Discursive Aspects of the Modernist Poets’ Approach to Persian Classic Poetryوجوه گفتمانی نگاهِ شاعرانِ نوگرا به شعر کلاسیک939412FAرضاچراغیJournal Article19700101Persian poetry has been routinely divided into classic and modern. Such opposition that through emphasizing the existence of a historical discontinuity in Iran, puts aside many capabilities of Persian classic poetry and even rejects its prolific dimensions, can be studied as a discourse. The epistemological and socio-political backgrounds of this discourse, although observable in the ideas of many Iranian intellectuals, should best be traced out on the major theoretical writings of modernist poets. This article studies the discursive approaches of modernist poets, especially those of Nimā, Shāmloo, and Akhavān, to classic poetry and shows that these poets, in order to make firm their understandings of the nature and function of poetry, introduced a great number of strict ideas for devaluing the versatile aspects of classic poetry, negating its historical relevance, pretending it as being “some other” poetry, making multiple misconceptions, etc. Meanwhile, modernist poets, by making use of certain language strategies and aggravating the opposition between modern and classic poems, normalized the idea of the static nature of the classical poetry in a way that their presuppositions became dominant in the areas of Persian literary criticism and Iranian academic research.شعر فارسی عموماً به دو حوزة تقابلی کلاسیک/ نو تقسیم میشود. این تقابل که با تأکید بر گسست تاریخی، بسیاری از امکانات شعر کلاسیک فارسی را به حاشیه میراند، بهمثابه یک گفتمان قابل بررسی است؛ گفتمانی که زمینههای معرفتی و سیاسی- اجتماعی آن در آراءِ بسیاری از روشنفکران ایرانی دیده میشود، اما در نوشتههای مهمترین شاعران نوگرا، به حوزة بوطیقایی شعر گره خوردهاست. این مقاله به تحلیل انتقادی وجوه گفتمانی نگاه نوگرایان به شعر کلاسیک، با تأکید بر آراءِ نیما یوشیج، احمد شاملو و مهدی اخوان ثالث میپردازد و نشان میدهد که نوگرایان برای هویتبخشی به شعر نو، با استفاده از استراتژیهای زبانی خاص و در رویکردی تقابلی، با تکرار و بازتولیدِ احکامی قطعی و بدیهی، تقلیلِ وجوهِ مختلفِ شعر کلاسیک و نفیِ تنوعات آن، غیریتسازی و کتمانِ تاریخمندی، سوءِ تشخیصِ تفاوتها و...، تلقی جمود و ایستایی در شعر کهن را طبیعیسازی کردند؛ چنانکه بسیاری از آراء و پیشفرضهای آنان به حوزههای دیگر، ازجمله نقد ادبی و پژوهشهای دانشگاهی تسری یافتهاست.https://adab.guilan.ac.ir/article_412_30618f0a9a1df231c44a0cf1a6e63e17.pdfدانشگاه گیلانادب پژوهی1735-802751820120701A Narratological Analysis of the Twelve Versions of “The Tale of Solomon and the Man Who Was to Escape from Azrael”تحلیل روایتشناختی بر دوازده روایت از «سلیمان و مرد گریزان از عزرائیل»4169413FAمحمدپارسانسبنرجسنیکان فرJournal Article19700101Story telling is a very old tradition in all communities that has survived through the modifications brought up by the narrators of each period and time. As such, throughout history, different versions of the same story appear, and each of them, following the changes made by the story tellers, might be similar or different with the previous versions. A study of the structures of the various versions of the same story, not only helps us discover the original form, but also says many things about the interrelation between the story tellers, and the interaction between cultures. In this article, twelve versions of “The Tale of Solomon and the Man Who Was to Escape from Azrael” from Mathnavi of Mowlavi, are compared based on a structural approach. The findings prove that Mowlavi is totally aware of the forms of his stories as well as the internal and external structures of the narratives. Therefore, one has no choice but to consider Mowlavi a skillful and talented story teller.قصّهپردازی از سنتهای رایج و ریشهدار در ادبیات همۀ ملل و بهویژه در ادبیات فارسی است. در این فن، قصهپرداز با دخل و تصرف در قصههای کهن، روایتی نو پدید میآورد که عصارۀ نگرش او و پیشینیان را با خود دارد. بر این اساس، در طول زمان، روایتهای متنوعی شکل میگیرد که هریک برپایۀ دستکاریهای قصهپرداز و میزان هنرمندی او میتواند با ریشهها و نمونههای پیشین، مشابه یا متفاوت باشد. مطالعه در ساختار روایات متعدد از یک حکایت و مقایسۀ آنها، میتواند ما را به سرچشمههای پیدایش قصههای فارسی برساند، روند تکامل روایات را آشکار سازد و از کمّ و کیفِ دادوستد قصهپردازان، و نیز نوع تعاملات فرهنگها پرده بردارد. در این مقاله حکایت «سلیمان و مرد گریزان از عزرائیل» از مثنوی مولوی را براساس رویکرد ساختارگرایی، با دوازده روایت مشابه مقایسه میکنیم. نتیجۀ پژوهش نشان میدهد که مولانا نسبت به شکل داستانها و ساختار بیرونی و درونی روایات خویش، آگاهی و اشراف کافی دارد و در مواجهه با داستان، همچون قصهپردازی صاحبفن، با هنرمندی تمام رفتار میکند.https://adab.guilan.ac.ir/article_413_8d465caff8d7dcca9a275a758717a768.pdfدانشگاه گیلانادب پژوهی1735-802751820120701The Narrative Structure of Kalile va Demne Based on the Interaction Between the Legislator and the Clergyman (Rāy and Brahman)ساختار روایی کلیله و دمنه براساس گفتمانکاویِ تعاملِ رای و برهمن71100414FAپارسایعقوبی جنبه سراییفاتحاحمدپناهJournal Article19700101Kalile va Demne is among the political literary works whose content has been the matter of concern for researchers who tried to prove its political aspect or determine the power relations in it. Nevertheless, this is the structure of the story that is essentially responsible for the political aspect of the work. In Kalile va Demne, this aspect is actualised through the interaction of two narrative agents, i.e., Rāy and Brahman, as the representatives of the relation between State and Religion. The present article focuses on the linguistic and the narrative significations of this text to study the power relations between Rāy and Brahman and to see how far this structure manifests the State/Religion pattern. This interaction is examined based on “Turn taking” and “Questioning” principles, as the two discursive patterns. The findings say that the final goal of the interaction between Rāy and Brahman, apart from emphasizing the connection between State and Religion, is to show that the activity of Rāy is lawful and justified.کلیله و دمنه ازجمله آثار ادبی- سیاسی است که محققان عمدتاً برای اثبات جنبۀ سیاسی داستانها و تعیین نوع اندیشۀ سیاسی یا نوع روابط قدرت در آنها، به محتوای داستانها پرداخته و از تأمل در ساختار حکایات بازماندهاند؛ درحالیکه مشهودترین دلالت برای درک موارد مذکور، ساختار این داستانهاست که با تعامل گفتوشنودی دو کارگزار روایی، یعنی رای و برهمن، بهمثابه پیوند دولت و دین، در تمام حکایات تداوم مییابد. این تحقیق با تأکید بر دلالتهای زبانی روایی متن، درصدد بررسی روابط قدرت میان رای و برهمن و نیز تعیین میزان همخوانی داستانها با الگوی پیوند دولت و دین است. به همین منظور تعامل آن دو از منظر دو الگوی گفتمانکاوی با نامهای «حق نوبتگیری» و «اصل پرسشگری»، در کلیله و دمنۀ ترجمة نصرالله منشی بررسی شدهاست و نتیجه نشان میدهد که غرض از تعامل گفتوشنودی «رای» با «برهمن»، علاوهبر تأکید بر پیوند دولت و دین، کسب مشروعیت برای رای است.https://adab.guilan.ac.ir/article_414_f00946dc15c4cacc073822b2f736b111.pdfدانشگاه گیلانادب پژوهی1735-802751820120701The Components of Nouveau Roman in Sādeghi’s “The Sleep of Blood”مؤلفههای رمان نو در داستان «خواب خون» از بهرام صادقی101123415FAعبداللهحسن زاده میرعلیسید رزاقرضویانJournal Article19700101The arising of Nouveau Roman in France was in fact a kind of deconstructing the traditional forms and principles of writing. Following this trend, a group of Iranian novelists in 1960s and 1970s stopped using the classical realistic and naturalistic representations in their works and adopted the conventions of nouveau roman. Some of these works are no more than imitations of the new conventions, but some other such as “The Sleep of Blood”, a short story by Bahrām Sādeghi, due to the features like ambiguity and complexity, the important role of language, new forms of characterization, lack of any political and social commitment, incoherent and dreamful plot, and the presence of the reader in the text, are among the elevated examples of nouveau roman in Iran. This article, after introducing the major elements of this French trend, traces their manifestations in the work of Sādeghiپیدایش «رمان نو» در فرانسه، بسیاری از اصول داستاننویسی سنتی را تحتالشعاع قرار داد و نوعی شالودهشکنی در عرصۀ نوشتار و سنتهای ادبی به وجود آورد. در دهههای چهل و پنجاه شمسی، در ایران نیز گروهی از نویسندگان بهجای بازنمایی و انعکاس رئالیستی و ناتورالیستی واقعیتهای سیاسی و اجتماعی، به الگوهای نوینِ داستانپردازی به شیوۀ رمان نو روی آوردند. این رویکرد در برخی نوشتهها به پیدایش آثار تقلیدی منجر شد، اما در آثار برخی نویسندگان، به نوشتههایی بدیع و هنری تبدیل گردید. داستان کوتاه «خواب خون»، نوشتۀ بهرام صادقی، به سبب برخورداری از ویژگیهایی چون ابهام و پیچیدگی، اهمیت نوشتار، تحول در شخصیتپردازی، عدم تعهد به مسائل سیاسی و اجتماعی، پیرنگ گسسته و رؤیاگونه و حضور خواننده در متن، با لحاظ برخی تفاوتها، قابل انطباق با رمان نو است. در این مقاله پس از تشریح و تبیین رمان نو، مؤلفههای داستان «خواب خون» را با ذکر شاخصهها و شواهدی از متن داستان بررسی خواهیم کرد.https://adab.guilan.ac.ir/article_415_4e9337a0259ce24da8cdea740b5f18e9.pdfدانشگاه گیلانادب پژوهی1735-802751820120701The Place of Text, Author, and Reader According to Umberto Ecoجایگاه متن، مؤلف و خواننده از دیدگاه اُمبرتو اِکو125143416FAفاطمهرحیمیJournal Article19700101One of the most important topics in Modern Hermeneutics is the idea of Open Text and its interpretable nature. In his aesthetic analysis of literary works, Eco emphasizes the existence of a code system and its interpretability, and while criticizing the “author’s intention”, believes in a dialectical relation between “text’s intention” and “reader’s intention”. Based on his formulation, although the text requires different readings, it does not give way to any sort of readings because the acceptable reading takes place when the “ideal reader” reads the text within the frameworks imposed by the very text. As such, this is the “text strategy” that determines the dimensions of interpretation of which the reader can by no means go beyond. The reader through discovering the inner-textual relations and following the extra-textual elements, begins his reading to accomplish the job already started by the ”ideal author”. Text, from this perspective, is no longer a physical phenomenon, but a potentiality that will be actualized in the process of reading and interpretation.یکی از مهمترین موضوعات در هرمنوتیک مدرن، گشودگی اثر و قابلیت تفسیرپذیری آن است. امبرتو اکو در تحلیل زیباییشناختی آثار ادبی، بر وجود رمزگان و تفسیرپذیری آنها تأکید میکند. وی ضمن نقدِ «نیّت مؤلف» در نظریۀ بیانگری هنر، قائل به دیالکتیک میان «نیّت متن» و «نیّت خواننده» است. از نظر او هرچند متن، ذاتاً خوانشهای چندگانه و نتایج متفاوتی را اقتضا میکند، اما در عینحال هر نوع خوانشی را هم میسر نمیسازد، زیرا خوانش صحیح متن فقط در صورتی تحقق مییابد که «خوانندۀ نمونه» آن را در چارچوبهای تحمیلی خود متن مطالعه کند. از اینرو، «استراتژی متن» حدود تفسیر را تعیین میکند و خواننده نمیتواند براساس انتظارات خود از آن تفسیر بیحد و حصر کند. او با کشف مناسبات درونمتنی و توجه به عناصر فرامتنی دست به خوانش متن میزند و با قرائت خود، کاری را که «مؤلف نمونه» آغاز نموده، تکمیل مینماید. از این منظر، متن دیگر یک پدیدۀ فیزیکی نیست، بلکه عبارت از چیزی است که در فرایند خوانش و چرخۀ تفسیری تحقق می-یابد.https://adab.guilan.ac.ir/article_416_1646ccf4221fb2aa77621bc635d9731e.pdfدانشگاه گیلانادب پژوهی1735-802751820120701The Integration of Myth and Epic in a Different Reading of “Bānu Goshasp Nāme”آمیزش اسطوره و حماسه در روایتی دیگر از بانوگشسبنامه145170417FAزهراریاحی زمینعظیمجباره ناصروJournal Article19700101Bānu Goshasp Nāme is the only heroine whose character and behavior provides the material for an independent Verse Book. Among the epic verses written after Shāhnāme, the two works named Borzoo Nāme and Bānu Goshasp Nāme became prevalent in a district called Koohmarre Sorkhi. In this area, the oral narration of Bānu Goshasp Nāme, is an integration of epic and mythological beliefs whose analysis, apart from recording an absolutely original version of this verse, reveals some aspects of traditional beliefs of this old community. This article, after introducing this oral version, examines its similarities and differences with the written version and shows the impact of the mythology on the history of this narrative.بانوگشسب تنها زن پهلوان ایرانی است که دربارۀ او و کردارهای پهلوانیاش، منظومهای مستقل شکل گرفتهاست. در میان منظومههای پهلوانی که پس از شاهنامۀ فردوسی به نظم درآمدهاند، دو منظومۀ برزونامه و بانوگشسبنامه در منطقۀ کوهمرّه سرخی رواج یافتهاست. روایت شفاهی موجود در این منطقه، آمیزشی از حماسه و باورهای اساطیری ساکنان آن است که واکاوی آن، افزونبر ثبت روایتی که پیش از این در هیج منبع و مأخذی بررسی و ثبت نشدهاست، بخشی از باورهای اساطیری مردم این منطقۀ کهن مسکونی را نشان میدهد.
در این جستار، نخست روایت شفاهی رایج در منطقۀ کوهمرّه سرخی را براساس تحقیقات میدانی گزارش کردهایم و سپس به واکاوی شباهتها و تفاوتهای آن با روایت مکتوب پرداختهایم. علاوهبر این، کوشیدهایم تأثیر باورهای اساطیری و افسانهای بومیان منطقه را در سیر روایت بررسی کنیم.https://adab.guilan.ac.ir/article_417_1a896571c33ef24af48f30563803d7f5.pdfدانشگاه گیلانادب پژوهی1735-802751820120701Shāhnāme According to Three Commentatorsشاهنامه و دیدگاه سه تن از شارحان171192418FAمحمدرضانصر اصفهانیفریبافرخ نژادJournal Article19700101Shāhnāme is the manifestation of Iranian’s national identity and benefits a significance as vast as Iran’s language and culture. This article is a critical and analytic study of the first part of the third Book of Shāhnāme, i.e. The Story of Siāvosh, according to the three versions of Khāleghi Motlagh, Kazzāzi, and Joveyni. The article through explaining the methods used in each version, and comparing the explanation of the verse, demonstrates that each version has committed certain errors. In other words, we have tried to prove that the very work of interpreting Shāhnāme and explaining its verses, the same as interpreting the Ghazals of Hāfiz, is a never-ending task. Meanwhile, some criticisms about the reliable expositions on Shāhnāme, specifically the meticulous one belonging to Khāleghi are presented.نوشتار حاضر تأملی است تحلیلی و انتقادی بر بخش نخست از شروح دفتر سوم شاهنامه (داستان سیاوش) در شرحهای خالقی مطلق، کزازی و جوینی. این نوشتار مقایسة شرح ابیاتی است از این پژوهشگران و معرفی شیوههای شروح آنها و احیاناً سهو و لغزشهایی که در گزارش متن دچار شدهاند. به بیان دیگر، کوشیدهایم نشان دهیم که ماجرای تفسیر و گزارش شاهنامه ماجرایی است پایانناپذیر و پیوسته گامهای تازهای برای رسیدن به فهم دقیقتر ابیات مبهم این اثر گرانسنگ، برداشته میشود. در ابیات انتخابشده، سعی کردیم در مواردی که تفسیر سه شارح با یکدیگر اختلاف فراوان دارد، با بهرهگیری از تحلیل و استناد، شرح و تفسیر برتر، برگزیده و ارائه شود. در این مختصر پارهای از نقدهای شروح معتبر شاهنامه، به لحاظ جامعیّت و مطرح بودن در محافل دانشگاهی، بهویژه شرح اندیشمندانه و عالمانة استاد خالقی مطلق آمدهاست.https://adab.guilan.ac.ir/article_418_0ffdbb7ad81d30fb9ad9728160b08d0f.pdf