دانشگاه گیلان ادب پژوهی 1735-8027 2 6 2009 07 01 The Narrators (Râvis) of Persian Poetry راویان شعر پارسی 31 54 328 FA عبدالله رادمرد فرامرز آدینه Journal Article 1970 01 01 One of the traditions of Persian poetry which has its origin in Sâmâni Literature and courtly poems, and dates back to Parthian Goosânism is narrating poetry. This tradition, being long-dated also in Arab Letters, has been the one way of transferring the literary reminiscence of the Pagan Arabs to Islamic Age. Narrating, by definition, has been the recounting of the poems by the sweet-singing narrators. This article concerns with the tradition of narrating poems, its origins, name of the great narrators and their manners of performance, and finally the evolution of narrating. Meanwhile it names some researches done on the origin of narrating poems in Persian that reveal the ties between Persian and Arab traditions of narrating. از جمله سنتهای شعر پارسی که ریشه در ادبیات سامانی و شعر ستایشی و درباری دارد و حتی می‌توان پیشینۀ آن را تا ادبیات پیش از اسلام و به‌ویژه آیین گوسانی پارتی نیز باز پس برد، روایت شعر است. در ادب عرب نیز روایت، پیشینه‌ا‌ی دراز دارد و یگانه راهی بوده است که یادگارهای ادبی اعراب را از دورۀ جاهلی به روزگار اسلامی رسانیده است. روایت در پارسی، خوانده شدن شعر بر زبان راویان خوش‌آوازی بوده است که از سوی شاعر، عهده‌دار گزارش سخن او بوده‌اند. در این مقاله پیشینۀ روایت شعر در ایران، زمینه‌های پیدایش آن، نامهای برجای مانده از راویان، کارکردهای آنان و سرانجام، دگرگونیهای راه یافته در مفهوم روایت بررسی شده است. در بخشی از مقاله نیز به پیشینۀ روایت در ادب عرب و پژوهش در سرچشمۀ روایت پارسی و پیوند آن با ادب عربی پرداخته شده است. https://adab.guilan.ac.ir/article_328_f4d74c12b568bdee25cb58ede8455cdd.pdf