دانشگاه گیلان ادب پژوهی 1735-8027 9 33 2015 09 23 The Blind Owl’s Narrator, Death Drive, and Gap in Symbolic Order راوی بوف کور، رانۀ مرگ و شکاف در نظم نمادین 9 36 1543 FA مجید جلاله وند آلکامی دانش‌آموختة دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه گیلان Journal Article 2016 02 10 نظم نمادین ساحت مرگ ابژه‌هاست. دال و نماد با مرگ گره خورده­اند. با طلوع دال­ها، مدلول­ها غروب می­کنند و خرسندی­های پیشانمادین از زندگی بشر رخت برمی­بندند و نگاه سنگین و خیره­ای بر زندگی حاکم می­گردد که سوژه را از ذاتی­ترین بخش وجودی خود محروم می­کند. اما نظم نمادین خود پیرامون یک هستۀ تروماتیک برساخته شده‌است؛ پیرامون چیزی که از نمادینه شدن می­گریزد. رانۀ مرگ در روان­کاوی نوفرویدی لاکان عنصری است انقلابی که نظم نمادین را مختل می­کند. <em>بوف کور</em> رانۀ مرگ است؛ نظم نمادین در <em>بوف کور</em> به دیدۀ تردید می­نگرد. راوی <em>بوف کور</em> مازادی است که تن ­به دام دال­های نظم نمادین نمی­سپارد. بوگام داسی، دختر اثیری و لکاته استعاره و تجسمی از خوشی­هایی هستند که در نظم نمادین از راوی دریغ شده­اند. این فقدان و محرومیت راوی را به جستجو و تکرار خوشی­ها و ابژه­های از دست رفته برمی­انگیزد. این مقاله تلاش می­کند با استفاده از تلقی ژاک لاکان از رانۀ مرگ، اصرار راوی <em>بوف کور</em> را در شکستن ممنوعیت­های نظم نمادین مورد بررسی قرار­دهد تا نشان دهد که <em>بوف کور</em> برخلاف نظر بعضی از منتقدان اثری منفعل نیست. https://adab.guilan.ac.ir/article_1543_9b4828522582084a5460605fb660ccca.pdf